Het Zuiden! - The South!

Interislander

1u50 's morgens staar ik wat versufd naar mijn GSM. Moet ik echt nu al opstaan? Ik zou me liever nog eens omdraaien maar weet dat dat absoluut geen optie is. Ik klim naar de bestuurderszetel en grijp naar de coca cola die ik heb klaargezet. Ik kijk even naar Tills auto, tot de volgende keer kameraad!

Om 3u rijd ik het kale, witte ruim binnen. Het doet me denken aan andere veerboten, eigenlijk zien ze er allemaal een beetje hetzelfde uit. Ik duw mijn handrem tot het uiterste en stap uit. Een man met matje en slaapzak loopt me doelgericht voorbij, die moet ik volgen!
Gauw graai ik mijn slaapzak en kussen onder m'n arm. Met een half flesje water en wat om op te knabbelen kom ik echt wel de nacht door.

Op het bovenste dek begint de man zijn matje op te pompen, wanneer hij mij in het oog krijgt schiet hij in de lach.
"Gij leek me wel iemand om te volgen!" Merk ik op.
"Ja ik slaap liever op de boot zodat ik de rest van de dag heb om te rijden." lacht hij.
Terwijl we een praatje maken leg ik mijn slaapzak op een zetel en klap die naar achter.
Ik rol me op een bolletje in de verste zetel met mijn rugzak op m'n buik. De slaapzak die rond me gewikkeld is voelt zo heerlijk zacht en warm aan.
Ik, ik zou overal kunnen slapen! Denk ik soms.
Ik wens m'n buurman een goede nachtrust toe en sluit m'n ogen.
In de verte hoor ik de kapitein iedereen verwelkomen maar ik zak al weg.

Storm

Tot vrijdagmiddag woedde een storm over wellington met rukwinden van 160 km per uur (gene zever!). Doordat ik de nacht doorbracht in een vallei heb ik het ergste gemist. Maar eens we de Cook straat beginnen oversteken kondigen enkele hoge golven zich aan.
Ach, ik heb twee maanden op een boot gewoond, niks om me zorgen over te maken.

De golven worden echter hoger! Wilder! Woest!
Mijn maag kriebelt bij elke golf die we afglijden, waarna het water over het dek spat (op het 5de niveau).
Ik drink wat water, dat helpt altijd. Ik probeer mezelf af te leiden met deze gedachte, waarom water helpt tegen zeeziek zijn. Dat weet ik niet, gehydrateerd blijven? Gewicht in je maag hebben?
De crew begint tegen de passagiers te praten, kopjes water uit te delen, mensen het toilet aan te wijzen.
Ik houd me kalm en tel tot tien, dan twintig, tot honderd en daarna begin ik terug bij nul.

Een hele grote schommel

Ik begin de grootte van de golven te meten, ik tel de seconden dat we een golf afglijden.
1 ... 2 ... 3 ... 10! Het schip breekt op het water en davert in zijn voegen! Het hele schip rammelt en schudt.
10?! Dat was een vast uitzonderlijk hoge golf, maar ook bij de volgende tel ik tot 10. En opnieuw. En opnieuw.

Het water spat steeds hoger over het schip en lijkt het schip belachelijk te maken.
Ik denk aan de grootte van het schip, een ferry nota bene, volgeladen met auto's en vrachtwagens!
Mensen naast me beginnen te braken, mijn maag begint ook enorm te protesteren.
Ik neem nog een flinke slok water en werp mijn deken van me af.
Ik begin te slikken.
Rustig blijven, Sarah, blijven tellen, komt goed.
Opnieuw zakt het schip de diepte in.
Ik ga voluit op de grond liggen maar moet mijn best doen niet weg te schuiven.
Toch helpt het mijn maag blijkbaar dat ik me uitstrek.
De crew begint braakzakjes uit te delen, alle toiletten zijn bezet.
Mijn maag kalmeert gelukkig en ik begin weer in te dommelen, gewoon een hele grote schommel die wat olie kan gebruiken, dat is wat het is!

Zuiden

Op drie dagen tijd rijd ik door tot Christchurch. Door eerdere aardbevingen is een groot deel van de snelweg beschadigd en moet ik een omweg van 450 km maken.
Samen met Rasmus (Kopenhagen, DK) onderneem ik onderweg enkele wandelingen. Ik ontmoette hem op de camping bij Till en hij moet tot Dunedin rijden (voorbij Christchurch) voor een toelatingsproef voor de universiteit.

Kathi

Wat heerlijk om Kathi terug te zien! Ik herinner me haar wat groter dan ze werkelijk is, zo lang is het al geleden! Rond de boerderij vind je een grote moestuin, enkele koeien, ganzen, kippen, schapen en ontzettend veel geiten!
Het huis zelf is uit leem opgetrokken, door de witte muren komt het ontwerp meer tot zijn recht.
Dat ik goed kan naaien hebben ze van Kathi gehoord.
Het project dat ze voor mij en Kathi hebben is precies iets wat we allebei graag doen!



Liefs
Sarah
Rangiora, Christchurch, Nieuw-Zeeland

English

Interislander

1:50 AM. I stare at my phone with a heavy head. Do I really have to get up already? I'd rather stay in bed for 5 more minutes but I know that's not an option. I climb to the drivers seat and grab the coke I put there last evening.
I look at Tills car, see you next time mate!

At 3 AM I enter into the big and empty white space. It reminds me of other ferries, they all seem the same.
I push my break down as far as possible and get out of the car. A man with a mattress and sleeping bag passes me by with great confidence, that's someone to follow!
I grab my sleeping bag and pillow. A half bottle of water and something to nibble on should be enough to get me trough the night.

On the upper deck the man starts to pump up his mattress, when he spots me, he starts to smile.
"You seemed like an interesting person to follow!" I say.
"Yes! I prefer to sleep on the boat so I can drive the rest of the day!" He laughs.
While we talk I put down my sleeping bag on a couch en tilt it backwards.
I roll myself into a ball with my bag in the middle. The sleeping bag I wrapped around me feels so warm and comforting.
I, I could sleep anywhere! I tell myself.
I wish my neighbor a good night and close my eyes.
In the distance I hear the captain welcome everybody but I'm already falling asleep.

Storm

Until Friday afternoon there was a huge storm hitting Wellington with winds of up to 160 km (no bull!).
Because I spent the night in a valley I'e missed the worst of it. But once we start crossing Cook street we encounter the first high waves.
Oh, I've lived two months on a boat, nothing to worry about!

But the waves get higher! Wilder! Fierce!
My stomach shifts as we slide off a wave. Water splashes over the deck on the fifth level.
I drink some water, that always seems to help. I try to distract myself with this thought, why water helps fighting seasickness? I don't know, staying hydrated? Having some weight in your stomach?
The crew starts to talk to the passengers, serving cups of water, showing people where the toilets are.
I try to keep my cool and count to ten, then twenty, until a hundred and then I start again from zero.

A very big swing

I start measuring the size of the waves by counting the seconds we slide down a wave.
1 ... 2 ... 3 ... 10! The ship crashes on the water and shakes and rattles like there's no tomorrow.
10?! That must've been an extraordinary big wave, but also on the next one I count to ten. And the next one. And the next one.
The storm is playing with the ship and makes it look ridiculous.

I think about the size of the ship, a ferry loaded with cars and trucks!
People around me start vomiting, my stomach is getting more upset as well.
I take another big sip of water and take off my blanket.
I start swallowing.
Relax Sarah, just keep counting, everything will be ok.
The ship starts the next free fall.
I climb out of my chair and lay down on the floor, I have a hard time to not slip away.
Luckily my stomach seems better when I stretch.
The crew starts handing out sickness bags as all toilets are occupied.
As my stomach starts to relax again, so do I.
It's just a very big swing that can use some oil, that's what this is!

South

In three days I make my way to Christchurch. A big part of the highway is damaged by the earthquake. I have to make a detour of 450 km.
I go on a few hikes together with Rasmus (Copenhagen, DK). I met Rasmus on Tills camping place and he has to drive all the way to Dunedin (past Christchurch) for an interview for a university.

Kathi

What a joy to see Kathi again! I seem to think she was taller, that's how long it has been!
The farm is surrounded with a big vegetable garden, some cows, geese, chickens, sheep and heaps of goats!
The house is built out of strawbales, the white walls distinguish the design!
They've heard from Kathi I'm good at sewing.
They've got the project for us that's right up our alley!




Regards
Sarah
Rangiora, Christchurch, New-Zealand

Vrij - Free

Rob en Nikki nemen het heel goed op.
"Bedankt voor al je inzet voor ons, je bent een aardige vrouw!"
"Als je een job zoekt in Christchurch, bel ons dan even, dan helpen we je zeker verder!"
"Je bent vrij, Sahara!" Voegt Rob er nog aan toe.

Doen!

En toen 

Nikki is door het dolle heen van enthousiasme. Ikzelf ben eerder wat bedeesd.
Wat ik opgaf voor deze job was nog niet helemaal uit mijn gedachten.
Maar hoera voor nieuwe uitdagingen! Groei! Variatie!
Terug het gevoel te hebben me nuttig te kunnen maken! Daar verheug ik me wel op, zenne!

Ik zet er meteen mijn beste beentje voor! Ik probeer wat overzicht te krijgen van de dagen die nog resten voordat we sluiten voor de kerstperiode. Terwijl Rob met mij de agenda doorneemt noteer ik in de agenda wat hij zegt.
Nog slechts vier dagen!

Keerpunten en beslissingen

Voorbij de "waar kom jij vandaan?".
Voorbij de "wat is goedemorgen in jouw taal?"
Voorbij de bewondering van reisverhalen.
Voorbij de duizenden foto's van bergen en zonsondergangen op dromerige stranden.

Ik voel me geen reiziger. De connectie met andere backpackers is vaak ver te zoeken.
Gesetteld? Misschien. Niet gedefinieerd. Niet lang ... dat kan niet ... denk ik.

Niet thuis en niet op bestemming, die er zelfs niet hoeft te zijn ... ja, daar kan ik me het beste met verzoenen!

A day in the life: Zondag

Zondag - 20/11/16

Auf wiedersehen

’s Morgens haal ik mijn mes en snijplankje uit voor ons ontbijt. Een salade van sla, rode biet, wortel, sinaasappel, appel en walnoten.

A day in the life: Zaterdag

Zaterdag - 19/11/16

Buurman

Ik zie dat Till al wakker is. Ik wil zelf helemaal nog niet wakker worden, het is nog veeeeeel te vroeg voor mij. Ik vecht tegen het ontwaken maar het felle zonlicht is genadeloos! Uitgerekend vandaag ook zie ik voor het eerst roze in de zonsopgang.

“Goodmorning sunshine!” Roep ik door mijn schuifdeur.
“Goedemorgen buurvrouw!” Roept Till terug.

A day in the life: Vrijdag

Vrijdag - 18/11/16

De was en de plas

Ik zie nog geen beweging in Tills auto en ik maak van de gelegenheid gebruik om me snel aan te kleden.
Ik pak mijn spullen alvast in om naar het toilet te gaan; mijn toiletspullen in mijn rugzak, een emmertje met vuile vaat en deze keer ook mijn drybag met was.
Ik wil iets korter op de bal spelen wat was betreft. In Azië was het heel normaal om elke avond te wassen wat ik die dag had aangehad.

Na de was en de plas is het tijd om Till zijn laarzen aan een vuurwaterproef te onderwerpen! In Opito bay wandelde ik ooit tot een eiland, het was er ontzettend mooi en ik kon nog veel verder ware het niet dat het tij al opkwam.
Een expeditie die bij voorkeur met gelaarsd gezelschap wordt ondernomen!

Het hoge tij dwingt ons een alternatieve te route te nemen; het gewone wandelpad! Het eerste uitzichtpunt laat ons uitkijken over de zee.
Het valt me steeds weer op hoe rustig het water aan de oostkust is; bijna geheel zonder rimpels! Ook de kleuren van de zee intrigeren me telkens weer. Vandaag is het ontzettend bleek bij het strand, intens appelblauwzeegroen in ondiepere gedeeltes en de donkerblauwe vlekken tonen waar het water dieper is. De zon wordt gereflecteerd in duizenden bewegende lichtpuntjes.
Sorry jongens, geen enkele foto kan dat vastleggen!

Scouts voor volwassenen 

In het gezelschap van sommige mensen val ik soms stil, ook op café weet ik soms niet meer wat te zeggen. Till heeft zelf  ook zeker een introverte kant, Elke vroeg al of hij anders ook ‘nogal ne stillen’ is?
Toch geraken we precies niet uitgepraat; er zijn heel wat onderwerpen die ons beiden bezig houden zoals natuur, avontuur, psychologie of de leefwereld van kinderen; zo onbevreesd, doorzettend in nieuwe dingen leren en heel eenvoudig en eerlijk in communicatie.
Uiteraard praten we ook honderduit over reizen, jawel! Ook ik trap wel eens een open deur in!

Het valt me op dat we vaak in thema’s praten. Tijdens deze wandeling hebben we het voornamelijk over zijn tijd in het leger. Hoe het allemaal als de scouts voor volwassenen voelde waarbij ze soms werden geconfronteerd met de realiteit, zoals bij het leren maken van explosieven met spijkers die zich vervolgens door een houten deur boorden.
Hoe hij een officier ooit overtuigde hun op een welverdiend pintje te trakteren na een vierdaagse zonder slaapgerei.
Hoe belangrijk het was steeds je voeten droog te houden enz.

Aangekomen bij een strand wandelen we het water in. Het strand is bezaaid met hele kleine kiezeltjes die een apart geluid maken wanneer een golf op de branding breekt.
Ik trappel wat met mijn voeten die steeds weer weg zakken en kijk ernaar. Gek hoe een verzameling harde steentjes samen toch zo zacht kan aanvoelen.

Een klein jarig meisje

Wanneer we terug naar de auto klimmen vliegt er onderweg een vogel langs. We staan stil om ernaar te kijken en te luisteren. “Dat is een Tui!”  (lees Toeï) zegt een dame van op hogere leeftijd die met haar vriendin omlaag komt. Ze woont hier vlak in de buurt en gaat bijna dagelijks zwemmen in de baai waar we net waren. Ze heeft een enorm rustgevende uitstraling en ik was thans al zo rustig. Ze vraagt hoelang we hier al zijn en dergelijke.

“Zijt gij hier al een maand, Till?!” vraag ik wanneer we verder wandelen.
“Ja, ongeveer, ik landde hier de 21e en we zijn nu de 18de of 19de?”
“WAT?! Zijn we al de 18de?!”
“Eh, eens kijken, we zijn vandaag ... ja de 18de, hoezo?”
“Vandaag ben ik 1 jaar op reis!”
Till lacht “Echt? Proficiat!” en geeft me een knuffel.
Ik voel me net een klein jarig meisje. “Daar moeten we een pintje op drinken!”

Rauw zeewier

Till stelt voor even naar de bib te gaan, hij wilt graag zijn laptop opladen zodat hij zijn OS kan herinstalleren.
Ikzelf had de intentie aan mijn blog of de website te werken maar ben mijn notitieblok vergeten. Till komt achter en wanneer hij boven komt heeft hij een boek bij. 'A field guide to the native edible plants of new zealand' van Andrew Crowe.
Merci Till, nog iets dat we allebei interessant vinden!

Ik had al enkele boeken bestudeerd in verband met eetbare planten maar dit boek is veel overzichtelijker ingedeeld. Vanuit de introductie maak ik notities van welke planten hij het vaakst tegenkomt en gebruikt. Ook herken ik enkele planten waarvan ik niet wist dat ze eetbaar waren.

Vorige week nog zaten ik en Kathi in zeewier te knijpen. Kathi merkte op dat er zeewater in zat maar ik wist niet zeker of het wel water was. Effectief, de man merkt op dat het rauw te eten is maar dat hij altijd eerst het water eruit knijpt.

De lijst met giftige planten is heel kort, ik besteed daar extra aandacht aan en maak enkele foto’s met mijn gsm.

Terug in de auto belt Emily mij op. Of ik vanavond kan komen werken? Ze hebben een live-band die liedjes van The Eagles covert; ‘Motel California’ hehe. Het is een onverwachts succes en van de 140 tickets verkochten ze reeds 120 stuks! Dan maar meteen een pintje gaan drinken! Ik stel voor om op mijn werk iets te gaan drinken.

Nieuw-Zeelandse bieren 

Er zijn enkele bieren van de tap die vrij populair zijn bij de klanten en ik wil die best wel zelf eens proberen. Ik drink eigenlijk heel graag bier en moet zeggen dat, zelfs als Belgische, ik nog maar eenmaal bier heb geproefd dat ik slecht vond, dat was in Maleisië. Het was niet gruwelijk, gewoon heel flets. Over het algemeen mis ik altijd wat karakter.

Ik maak er werk van de Nieuw-Zeelandse donkere bieren te leren kennen. Mac's black (doet denken aan donker brood) en Monteith's Velvet Stout (Met cacao- en caramel-accenten) gingen al over de smaakbank. Deze keer is het de beurt aan Speight's Distinction Ale. Naast Guiness het enige donkere bier uit de tap en behoorlijk populair bij het clienteel van The Pioneer. Lekker, misschien wel het beste tot nu toe. Zonder twijfel te koud geserveerd. Ook in Blankenberge Belgian Beer Café in Takapuna komen de zwaardere bieren uit dezelfde koeling. Tzij zo.

Ingenieus

We gaan nog even boodschappen doen voor het avondeten. Bij de bakafdeling houdt Till even een kaarsje ‘1’ vast. “Voor uw één jaar!” Grapjas.

Aangezien Till een auto kocht zonder kampeermateriaal heeft hij nog heel weinig op zak. Een vork bijvoorbeeld. Ik spoor hem aan dat niet nieuw te kopen maar in een tweedehandszaak. Eigenlijk heeft hij ook nog een beker nodig maar aangezien we net voor sluitingstijd binnen kwamen laten we het zo.

Onderweg naar buiten staat een bak met gratis spullen.
“Hier, een beker!” terwijl ik hem omhoog houd.
“Nee laat maar zijn.”
Ik lees het opschrift en begin te lachen. “Deze kunt ge anders echt niet laten liggen!”
Till leest luidop “Never question an engineers judgement” (Twijfel nooit aan een ingenieurs oordeel).

Ukukele

Ik heb nog een half uurtje voordat ik moet beginnen en we parkeren ons op de parking van de Rainbow falls. Till haalt zijn Ukulele uit terwijl ik me tegoed doe aan enkele boterhammen pindakaas. Hoewel Till in Langkawi net één enkel liedje onder de knie had heeft hij dat inmiddels al uitgebreid naar vier!
Ik zou ook graag terug een instrument willen oefenen, ik heb zoveel tijd over die ik graag zou investeren in het oefenen en leren van iets.

Motel California 

In The Pioneer is de band alvast een soundcheck aan het doen. De frontman ziet eruit als een echte artiest. Lange grijze haren in een nonchalant staartje, gitaar en een stem die perfect aansluit bij het geheel, wauw!
Alle hens aan dek! Legt Emily uit, ze trommelde elk personeelslid op om vanavond te komen werken.

De gasten van The Pioneer zijn voornamelijk, zoals altijd eigenlijk, van middelbare leeftijd.
Deze uitgelaten bende bestelt veel meer dan biertjes, ook heel wat cocktails worden besteld. Ik probeer niet te panikeren en vraag telkens om uitleg en leer zo ontzettend veel bij deze avond!

Op het einde weet ik perfect wat een CC dry is, zie ik wat er in een ‘snickers shot’ gaat, weet ik welke rums voor te stellen voor een rum & coke, ken ik de meeste wijn-prijzen, leer ik een Guiness te tappen wat toch een andere procedure is en maak ik naar het schijnt hele lekkere Lemon Lime and Bitters.

Lemon, Lime en Bitters of kort LLB is een populaire mocktail in Nieuw-Zeeland die in nagenoeg elk restaurant en café wordt geserveerd, je vindt het op de drankenlijst vaak terug tussen de limonades.
Wat is dat dan? Zo’n Lemon, Lime en Bitters?
Een hoog glas, een flinke schep ijs, 5 keer schudden met iets dat de bitters moet voorstellen, 3 lange seconden lime cordial (limoen siroop) en afwerken met een schijfje citroen en witte limonade. Even roeren en klaar! Voor een mager prijsje van $3,5 en een vlucht naar Nieuw-Zeeland moogt ge dat zeker eens komen proeven!

Eens de klanten terug naar huis keren ruimen we het restaurant op. Terwijl ik de tafels afkuis raak ik aan de praat met de zanger. Een sympathieke man!
Ik vraag wat hun plannen nu zijn, ik kan me niet inbeelden dat hij na 3 uur spelen meteen naar bed gaat en kan slapen.
Nee dat lukt inderdaad niet, ze moeten zich eerst nog wat ontspannen, net als ik waarschijnlijk na mijn lange shift? Ze hebben nog een afterparty in Paihia, net waar ik ben afgesproken met Till om de nacht door te brengen.

“Jullie zijn zeker welkom! We zitten in het hotel Bay View, kom maar af!” Ik bedank hem en leg uit dat ik nog niet zeker ben in welke bui Till is. Ikzelf ben eigenlijk wel moe maar als Till in een feestbui zou zijn wil ik hem dat zeker niet ontzeggen.
Ik stuur een berichtje naar Till dat mijn shift erop zit en dat ik bij hem ben binnen een half uurtje. Hij reageert niet en ik vermoed dat hij al lang aan het slapen is, het is al twee uur ‘s morgens.

Aangekomen in Paihia zoek ik naar zijn auto. Zou ik die eigenlijk wel herkennen? Ik speur naar een zilverkleurige honda met een verticale vouw op de motorkap. Hij staat precies geparkeerd waar ik enkele nachten terug overnachtte. Ik doe mijn koplampen uit voor ik me naast hem parkeer en kruip snel onder de lakens.
Nog een laatste controle: sleutels en GSM in het vakje van de schuifdeur, deuren op slot, één raam een beetje open, niks kostbaars in het zicht of iets dat ernaar verwijst. Klaar!

Wat een lange dag!
Maar wat een fijne dag ook alweer!